فرهاد خسروخاور، جامعه شناس به تریبون لوموند توضیح می‌دهد که شکاف بین حاکمیت و جامعه در حال افزایش است.

ایران نقطه ضعف این پارادوکس است: زمانی که تحلیلگران غربی در حال مشاهده‌ی ـ نیمی سرخورده، نیمی شگفت زده ـ موفقیت در صحنه‌ی سیاست خارجی آن هستند ـ در سوریه، لبنان، یمن، عراق،… ـ در داخل اما شاهد اعتراضات هستند. کشور در حال گذر از یک دوره آشفتگی است که جریان آن بسیار متفاوت از گذشته است.

انتخابات ریاست جمهوری در ژوئن ۲۰۰۹ ـ که بخش بزرگی از مردم باور داشتند تقلب گسترده‌ای صورت گرفته و منجر به انتخاب مجدد احمدی‌نژاد شده است، تظاهرات دانشجویان در سال ۱۹۹۹ـ که توسط دست‌اندرکاران در زمان دولت اصلاح‌طلب خاتمی در سال ۱۹۹۷ انتخاب شده بود سرکوب شد و خاتمی به نفع آن‌ها مداخله‌ای نکرد ـ یا اعتراضات کارگران در سال‌های اخیر ـ اعتراضات کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی، کارخانه‌های شکر یا صنایع خودروساز ـ همه بخش‌هایی بودند که جامعه را به طور کلی بسیج نمی‌کردند. اما در تمامی این موارد حکومت به‌طور فزاینده‌ای با خشونت برخورد کرد. «اکثر اعتراضات دو دهه گذشته توسط طبقه متوسط رهبری شده‌اند.» به خصوص دانشجویان، برای بازکردن خفقان فضای سیاسی.

لینک مطلب

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmail

Telegram

ترجمه و ویرایش از ایران در جهان