روزنامه فرانکفورتر آلگماینه – ترجمه از ایران‌در‌جهان: ایران قبل از هرچیزی روی مارک «ساخت آلمان» در راه بازگشت خود به عرصه تجارت جهانی حساب می‌کند. اما در واقعیت: بعد از لغو تحریم‌های غرب در آغاز سال ۲۰۱۶ شرکت‌های آلمانی زیادی به ایران بازگشتند. دولت آلمان هم از آن‌ها حمایت کرد. بریگیته تسیپریز(Brigitte Zypries) وزیر اقتصاد وقت در تابستان گفت:‌ «مهم است که توافق هسته‌ای در زندگی جدید [مردم] احساس شود و ایران دوباره با قدرت بیشتری به اقتصاد جهانی وصل شود.»

و به این ترتیب برای بسیاری از ناظران مساله ایران، این که آلمان، چین را به عنوان شریک تجاری ایران کنار می‌زند، مسلم بود و مساله فقط زمانش بود. به‌هرحال کالاهای آلمانی به‌خاطر کیفیت‌شان و شرکای آلمانی به‌خاطر قابل اطمینان بودن‌شان تحسین می‌شوند. تجارت دوطرفه که به‌خاطر تحریم‌ها خیلی محدود شده بود، کم‌کم در حال بهتر شدن است، هرچند در سطحی کم. در سال ۲۰۱۶ میزان تبادل دوطرفه سه میلیارد یورو بود. در سال ۲۰۱۶ صادرات به ایران نسبت به سال قبلش۲۶ درصد (دو و شش‌دهم میلیارد یورو) افزایش یافت.

مدت کوتاهی بعد از انقعاد توافق هسته‌ای در جولای ۲۰۱۵، وزیر اقتصاد وقت، زیگمار گابریل به تهران رفت. بین پاییز ۲۰۱۵ و پایان ۲۰۱۶ هیات‌های زیادی به ایران رفتند. مذاکرات تجاری [تا آن زمان] عالی پیش می‌رفتند.

 

همکاری برای فولکس‌واگن پیش نمی‌رود

مثال فولکس‌واگن: این سازنده خودرو بیش از ۱۷ سال در ایران فعال نبود. حالا باید شراکت با تولیدکننده داخلی «ماموت خودرو» برند فولکس‌واگن را به بازار پررقابت ایران بازگرداند. روی کاغذ همه‌چیز مشخص شده است، در عمل اما خیلی کمتر. نماینده ایران در مورد این پروژه می‌گوید: «ما ترجیحا در موردش حرف نمی‌زنیم». فولکس‌واگن اما می‌گوید «به دلیل این که بازبینی در مورد قوانین واردات خودرو هنوز در جریان است، عملا هنوز آغاز فروش به ایران شدنی نیست.»

این تنها مثالی نیست که نشان می‌دهد: خوش‌بینی [و شنگولی] مدت‌هاست که پرکشیده است، در هر دو طرف ناامیدی حکم‌فرماست. چندین ماه است که اتحادیه تجارت خارجی BGA که از «رفع یک توهم بزرگ» حرف می‌زند. یک واسطه ایرانی که مایل نیست نامش برده شود، از خیالات بیرون آمده و می‌گوید:‌ «در نهایت این همه هیجان و آشفتگی برای هیچ بود.»

از نظر ایرانی‌ها، کسی که بازی را به‌ هم زده، بانک‌های بزرگ آلمانی هستند که نمی‌خواهند از پروژه‌های تجاری بی‌شماری که بعضی از آنها قطعی هم شده بودند حمایت مالی کنند. محمدجواد ظریف، وزیرخارجه‌ای که در بیشتر موارد خوش‌بین است می‌گوید: «در واقع همکاری با بانک‌ها هنوز یک موضوع حل‌نشده باقی مانده است.»

 

بانک‌ها از جریمه‌های آمریکا هراس دارند

از آن‌جا که هنوز تحریم‌هایی که به توافق اتمی مرتبط نبودند و به این دلیل اقدام‌های تنبیهی آمریکا معتبر هستند، بانک‌های آلمانی و اروپایی، به‌خصوص آن‌هایی که با آمریکا تبادل تجاری می‌کنند، از همکاری با ایران خودداری می‌کنند. در سال ۲۰۱۵ «بانک تجارت» [آلمان] (Commerzbank) به دلیل نقض تحریم‌های آمریکا در تبادل با ایران، ۱/۴۵ (یک و چهل‌وپنج دهم) میلیارد دلار به مقامات آمریکایی پرداخت.

علی مسجدی، سفیر ایران در آلمان می‌گوید: «مشکل با برلین در سال‌های اخیر، اقتصادی نبود، بلکه کاملا سیاسی و در ارتباط با مناقشه هسته‌ای بود. به گفته او از آن‌جا که به‌واسطه توافق هسته‌ای بُعد سیاسی مشکل کم‌کم حل شده است، او نمی‌تواند درک کند که چرا ایران در عمل هنوز هم از طرف آلمان در تحریم است.»

همچنین بیژن نامدار زنگنه، وزیر نفت ایران قبلا در مورد این مشکل با [زیگمار] گابریل، قائم‌مقام صدراعظم گفت‌وگو کرده است. او به گابریل گفته است که ایران آماده سرمایه‌گذاری میلیاردی از درآمد نفتی‌اش در آلمان است. به گفته زنگنه، «اما این مساله فعلا ممکن نیست، چون به‌خاطر مشکلات بانکی، امکان انتقال پول وجود ندارد»، چیزی که به گفته او، برای هر دو طرف بد است.

کاملیا کریمی، نماینده ایالت نیدرزاکسن (Niedersachsen) در تهران، کم‌تر بدبین است: «موقعیت ساده‌ای نیست، اما بی‌چشم‌انداز هم نیست.» به گفته او، اختلافات سیاسی و مشکلات بانکی مرتبط با آن‌ها را قطعا نمی‌توان لاپوشانی کرد. اما دقیقا به این دلیل دو طرف به صبر زیادی نیاز دارند. او می‌گوید: «در نهایت نه ایران می‌توان برند ‘ساخت آلمان’ را نادیده بگیرد و نه شرکت‌های آلمانی می‌توانند از بازار ایران صرف‌نظر کنند.»

مترجم: امید رضایی

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmail

Telegram

ترجمه و ویرایش از ایران در جهان