الیوت آبرامز، آتلانتیک\ ترجمه از ایران‌درجهان: در آمریکا، صحبت از ایران در چند سال گذشته بیشتر اوقات حول برجام بوده، (توافق هسته‌ای مورد مذاکره توسط رئیس‌جمهور اوباما) ما در خاورمیانه، اوضاع فرق دارد.

این بدین علت است که وقتی ما مشغول مباحثه بودیم، ایران مشغول عمل بود – و اسرائیل مشغول واکنش. اسرائیل در پنج سال گذشته ۱۰۰ حمله به مناطقی در سوریه انجام داده است. این کشور وقتی دست به بمباران زد که متوجه تلاش ایران برای رساندن تجهیزات پیشرفته به دست حزب‌الله در لبنان شد. اسرائیل ماه گذشته به‌اصطلاح «مرکز مطالعات و پژوهش‌های علمی» در مصیاف (شهری در مرکز سوریه) ‌را بمباران کرد. گفته می‌شد در این مرکز نظامی، سلاح‌های شیمیایی و بمب‌های دقیق تولید می‌شوند. حالا طبق برخی گزارش‌ها، مثل ستونی که الکس فیشمن، تحلیل‌گر نظامی ارشد اسرائیلی، نوشته، ایران در تدارک ساخت زمین هوایی نظامی نزدیک دمشق است که می‌تواند مرکزی برای گسترش حضور و عملیات سپاه پاسداران باشد. فیشمن در ضمن نوشته که ایران و رژیم اسد در حال مذاکره هستند تا اسکله خاصی را در بندر طرطوس به ایران اختصاص دهند و این‌که این کشور شاید یک لشکر از سربازان خود را به سوریه اعزام کند.

اسرائیل چنین تحولی را نخواهد پذیرفت و این پیغام را به روسیه و آمریکا خواهد فرستاد. وزیر دفاع روسیه به زودی از اسرائیل دیدار می‌کند و پس از آن وزیر دفاع اسرائیل به واشنگتن می‌رود. تلاش‌های پیشین اسرائیل برای استفاده از پوتین برای متوقف کردن ایران (در چهار سفر نتانیاهو به مسکو در سال گذشته) ناکام مانده است و در نتیجه اسرائیل می‌بایست تنها عمل کند — مگر این‌که سیاست جدید نسبت به ایران که دولت ترامپ در حال حاضر بحث در مورد آن است آمریکا را به این سمت ببرد که دنبال راهی برای توقف گسترش پایدار حضور و نفوذ نظامی ایران در خاورمیانه باشد.

باید ببینیم که این اتفاق می‌افتد یا خیر. از بحث بر سر برجام که بگذریم شاید اجماع وسیع‌تری در دولت راجع به نقش نظامی روزافزون ایران در عراق، سوریه، لبنان و سایر کشورهای منطقه (و لزوم مقابله با آن)‌ موجود باشد.

آمریکا به هر نتیجه‌ای که برسد اگر ایران واقعا بخواهد حضور نظامی وسیع و دائمی در سوریه بر پا کند (با پایگاه‌های دائمی دریایی و هوایی و نیروی گسترده زمینی) اسرائیل تصمیم‌هایی سرنوشت‌ساز پیش روی خود خواهد داشت. چنین حضور ایران در ساحل دریای مدیترانه و مرزهای اسرائیل توازن نظامی منطقه را تغییر می‌دهد و موقعیت امنیتی اسرائیل را از بنیاد عوض می‌کند. و تحت برجامِ اوباما، محدودیت‌های موجود بر برنامه هسته‌ای ایران ظرف تنها هشت سال شروع به از میان رفتن می‌کنند؛ ایران اکنون می‌تواند برنامه موشک‌های بالیستیک بین‌قاره‌ای خود را به کمال برساند؛ و در بعضی اماکن نظامی که شاید در آن‌ها پژوهش در مورد سلاح‌های هسته‌ای انجام شود، هیچ‌گونه بازبینی برقرار نیست. چنان‌که سناتور تیم کاتن اخیرا گفته بود: «اگر ایران امروز برنامه مخفی هسته‌ای نداشته باشد این اولین بار در طول یک نسل خواهد بود که چنین است.» اسرائیل شاید ده سال با موقعیتی فاصله داشته باشد که ایران سلاح هسته‌ای دارد و در سوریه، پایگاه دارد – و در نتیجه به طور منطقی حتی می‌تواند سلاح‌های هسته‌ای خود را در سوریه، یعنی در چند کیلومتری مرزهای اسرائیل، مستقر کند.

فیشمن، ریش‌سفید تحلیل‌گران نظامی اسرائیل، می‌نویسد: «اگر حرکت دیپلماتیک اسرائیل به نتیجه نرسد، به سوی تخاصم با ایرانی‌ها پیش می‌رویم.» مقامات دولت ترامپ که به فکر تدوین سیاست جدیدی در مورد خیز بی‌توقف ایران به سوی قدرت در خاورمیانه هستند باید این نتیجه‌گیری و حرکات ایران که آن‌را امکانی روزافزون می‌سازند به خاطر داشته باشند.

*الیوت آبرامز: کارشناس ارشد مطالعات خاورمیانه در «شورای روابط خارجی». معاون سابق مشاور امنیت ملی در امور خاورمیانه در دولت جورج دبلیو بوش. معاون وزیر خارجه در مسائل سازمان ملل، حقوق بشر و آمریکای لاتین در دولت ریگان. نویسنده کتاب «رئالیسم و دموکراسی: سیاست خارجه آمریکا در پی بهار عرب».

مترجم: آرش عزیزی

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmail

Telegram

ترجمه و ویرایش از ایران در جهان