سرمقاله، فایننشال تایمز \ ترجمه از ایران‌در‌جهان: دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور، عادت دارد با دهانش چک‌هایی بکشد که دولتش نمی‌تواند نقدشان کند. در نتیجه در همان زمانی که کره شمالی را زیر ضرب گرفته، تهدید می‌کند که توافق هسته‌ای بین‌المللی با ایران را که حاصل مذاکرات جان‌فرسا است پاره می‌کند. یک بحران هسته‌ای به اندازه کافی بد هست. ایجاد بی‌دلیل شرایط بحرانی دیگر کاری ابلهانه خواهد بود.

«برنامه جامع اقدام مشترک» که در سال ۲۰۱۵ بین ایران، پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل باضافه آلمان و اتحادیه اروپا به دست آمد هدفی عامدانه محدود داشت:‌ توقف تلاش ایران برای دستیابی به سلاح‌های هسته‌ای. این توافق بار ده‌ها میلیارد دلار تحریم را از دوش ایران برداشت تا این کشور در عوض غنی‌سازی اورانیوم و سایر فعالیت‌های هسته‌ای را متوقف کند. آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تا بحال چندین بار تبعیت ایران از برجام را تایید کرده است. این باعث رضایت تمام اطراف توافق شده مگر کاخ سفید. در نتیجه اگر آمریکا بر زیر پا گذاشتن توافق اصرار کند این واشنگتن خواهد بود که از آن تخطی کرده است.

چنین حرکتی نه تنها پیغامی بسیار بد ارسال می‌کند و نشان می‌دهد که به آمریکا نمی‌توان در مورد ایستادگی بر سر تعهدات بین‌المللی اعتماد کرد. در ضمن می‌تواند باعث شود ایران دوباره برنامه هسته‌ای‌اش را از سر بگیرد و احتمالا مسابقه تسلیحاتی در خاورمیانه راه بیافتد. آقای ترامپ تا روز ۱۵ اکتبر فرصت دارد تا تبعیت ایران از برجام را تایید کند. اگر این کار را انجام ندهد کنگره آن‌گاه ۶۰ روز وقت خواهد داشت تا تصمیم بگیرد که تحریم‌های پیشاتوافق را از نو اعمال کند یا خیر.

چنین کاری یعنی تعلیق حمایت از توافقی که در قطع‌نامه شورای امنیت سازمان ملل آمده، بدون هیچ بنیان و سندی. رئیس‌جمهور آمریکا در این مورد هم مثل سایر موارد سیاست‌گذاری می‌خواهد میراث نیای خود، باراک اوباما، را از میان ببرد اما مشخص نکرده آن‌را با چه جایگزین می‌کند. مورد خدمات درمانی ثابت کرد که ناآمادگی آقای ترامپ و دولتش گاه می‌تواند بسیار وسیع باشد. اما خلا سیاست‌گذاری نسبت به آمال هسته‌ای ایران می‌تواند عواقبی بسیار وخیم‌تر داشته باشد.

توافق هسته‌ای بی‌نقص نیست. کاری برای مقابله با رفتار تنش‌زای ایران در خاورمیانه نمی‌کند. بر عکس، این کشور دارد از مزایای سرمایه و کارشناسی غربی سود می‌برد و در عین حال برنامه‌ای گسترش‌طلبانه پیش می‌برد. باضافه، با توجه به عمر ده ساله توافق هسته‌ای، در واقع قابلیت ایران برای ساخت بمب به تاخیر افتاده و از بین نرفته است. تاکید دولت ترامپ باید بر مذاکره بر سر فاز جدیدی از توافق باشد و نه حذف توافق کنونی.

آقای ترامپ مدعی است که می‌تواند به توافق بهتری برسد. او اخیرا دوباره توافق کنونی را «مایه شرمساری» و «یکی از بدترین و یک‌طرفه‌ترین مبادلاتی که آمریکا تا بحال وارد آن شده» خواند. این توافق بهترین سازش موجود بود. رئیس‌جمهور آمریکا هم بدیلی معرفی نکرده است. این بدین خاطر است که به جز وارد جنگ شدن راه دیگری برای جلوگیری از ساخت سلاح‌های هسته‌ای توسط ایران وجود ندارد.

خوشبختانه اعضای ارشد دولت متوجه این واقعیت هستند. جیم متیس، وزیر دفاع آمریکا، چند روز پیش در شهادت خود در کنگره گفت برجام در راستای منفعت ملی آمریکا است. چین، روسیه و کشورهای اتحادیه اروپا همچنان به اتفاق از برجام حمایت می‌کنند و دارند مقامات دولت و کنگره آمریکا را برای زنده نگاه داشتن این توافق لابی می‌کنند. باید امیدوار بود که تلاش دسته‌جمعی‌شان موفق می‌شود جلوی بروز بحران هسته‌ای جدید را بگیرد.

مترجم: آرش عزیزی

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmail

Telegram

ترجمه و ویرایش از ایران در جهان