صلاح السایر ـ الانباء / مترجم علی مهتدی ـ ایران‌درجهان: گوگوش مشهورترین خواننده ایرانی، کنسرت موسیقی در کویت اجرا کرد که واکنش‌های مثبت و منفی فراوانی در شبکه‌های اجتماعی به دنبال داشت.

اگر واکنش‌های مثبت بیانگر میزان خوشامدگویی و علاقه به این هنرمند افسانه‌ای بود، در مقابل بیشتر واکنش‌های منفی نشان‌دهنده دست و پا زدن آن‌ها در توهمات بود.

برخی اجرای این خواننده که هفتاد بهار از عمرش سپری شده را عادی توصیف کرده و برخی دیگر گفتند که او دیگر مانند گذشته زیبا نیست. فردی گفت که گوگوش دیگر چیز جدیدی ندارد تا به مخاطبانش شادی ببخشد. برخی بیماران نیز از فرصت این جشن باشکوه استفاده کردند تا فضا را از نظر فرقه‌ای و مذهبی مسموم کرده و در میهن‌پرستی و اخلاق مخاطبان ابراز تردید کنند.

گوگوش به عنوان نماد هنر ایران، با صدای سحرانگیز و اجرا و حضور درخشان‌اش، نماد انسانی زیبایی است؛ سرشار از بخشندگی که گذر ایام حتی ذره‌ای از سرزندگی، درخشندگی و قدرت تاثیرگذاری‌اش بر روح مردم اعم از عرب و عجم و حتی اقوام دیگر (بعد از انتقالش به آمریکا) نکاسته است.

گوگوش هنرمندی فراتر از ادیان، مذاهب، اقوام و زبان‌ها است. امثال ما که زبان فارسی بلد نیستیم، از کودکی ملودی‌های زیبایش را با او تکرار می‌کردیم.

پس از گسترش اینترنت، هواداران گوگوش بار دیگر توانستند از طریق قطعات ویدیویی بار دیگر آهنگ‌ها و شعرهای جدید یا قدیمی‌اش را در یوتیوب گوش دهند.

هر کسی که گوگوش را هنرمندی معمولی توصیف کرده یا می‌گوید دیگر چیز جدیدی برای ارائه ندارد، از حضور نمادین این مشهورترین خواننده ایرانی در ساحل غربی خلیج [فارس] غافل شده است. مردم ما گوگوش را از همان زمانی می‌شناسند که بسان خورشیدی در ایران دوره شاهنشاهی طلوع کرد.

آن‌چه در مورد گوگوش جدید است، چیزی جز حضور روان و سرشار از سرزندگی و نشاط و پرمعنایش نیست.

هر کسی که این جشن هنرمندانه را با افکار و سخنان مذهبی و نژادی‌اش آلوده کرد، حتما از نقش ادبیات و هنر در نزدیکی میان ملت‌ها و به خصوص همسایگان غافل است.

نژادپرستان و مذهب‌گرایان چیزی در چنته ندارند، جز این‌که بنشینند و به صدای خود گوش دهند؛ بدون این‌که دیگر بندگان خدا را آزار دهند.

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmail

Telegram

ترجمه و ویرایش از ایران در جهان