شماره دوی وزارت امور خارجه ایالات متحده حدود دو هفته پیش اعلام کرد که چهار شرکت بزرگ نفتی تصمیم گرفته‌اند که خود را با تحریم‌های جدید علیه ایران تطبیق دهند. توتال فرانسوی، شل هلندی- انگلیسی، و استاتویل نروژی و انی ایتالیایی اعلام کردند که به زودی از ایران خارج خواهند شد. جیمز استاینبرگ افزود که آنها قول داده‌اند که «سرمایه‌گذاری‌هایشان را از ایران خارج خواهند کرد و دیگر هیچ فعالیتی در زمینه انرژی در ایران نخواهند داشت.»

روز پنج‌شنبه به مناسبت نشست اوپک، وزیر نفت ایران مسعود میرکاظمی پاسخ داد: «خارج شدن شرکت‌های غربی از ایران فرصتی برای بانک‌های و شرکت‌های خودمان به شمار می‌رود. زمانی‌که سرمایه‌گذاران خارجی در ایران بودند، ایرانیان نمی‌توانستند وارد شوند.» ریاست چرخشی سازمان صادرکنندگان نفت تا دو ماه دیگر به ایرانیان خواهد رسید.

این خبر اصلی صد و پنجاه و هفتمین نشست اوپک است که روز ۱۴ اکتبر ۲۰۱۰ در پایتخت اتریش برگزار شد. این حرکت سمبلیک به زعم ناظران خارجی، در واقع اکسیژنی برای ایران در صحنه سیاسی است.

در واقع، ایران با بهمنی از قطعنامه و تحریم، مخصوصا از زمان تصویب قانون آماتو- کندی از سوی کنگره امریکا در روز ۸ اوت ۱۹۹۶، روبرو بوده است. این تحریم‌های آخر «کشورهای گستاخ» را هدف قرار داده است، یعنی آنهایی که از تروریسم بین‌المللی حمایت می‌کنند و سلاح کشتار جمعی دارند (به جز اسرائیل)…

برای یادآوری، قطعنامه ماه ژوئن امسال افق سه دوره تحریم‌های تصویب شده گذشته از سوی سازمان ملل در دسامبر ۲۰۰۶، مارس ۲۰۰۷ و مارس ۲۰۰۸ را گسترده‌تر می‌‌کند. متن آن هم تعیین می‌کند که جمهوری اسلامی ایران نمی‌تواند در خارج از کشور در برخی فعالیت‌های حساس سرمایه‌گذاری کند. مثلا در معدن‌های اورانیوم. به علاوه کشتی‌های ایران می‌توانند بر روی آب بازرسی شوند. این بازرسی‌ها تاکنون فقط در کنار بندرها ممکن بودند.

قطعنامه همین‌طور فروش هشت نوع سلاح سنگین، مخصوصا تانک به ایران را ممنوع می‌کند. متن این قطعنامه با سه ضمیمه حاوی لیست افراد، بانک‌های ایرانی و شرکت‌هایی همراه است که به تحریمی‌های قدیم اضافه می‌شوند.

تمامشان هم درباره اثربخش بودن این تحریم‌های جدید هم‌نظر بودند. محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور ایران گفته بود: «این تحریم‌ها حتی یک قران ارزش ندارند و به درد انداختن توی سطل آشغال می‌خورند.» این کشمکشی که میان تهران و کشورهای غربی و در راس آنها، ایالات متحده وجود دارد، حتی به اندازه یک قدم هم حکومت ایران را در توسعه برنامه هسته‌ایش عقب نرانده است.

سفیر ایران در آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، مستقر در شهر وین، زمانی که تحریم‌های جدید علیه ایران در شورای امنیت سازمان ملل در نهم ماه ژوئن تصویب شد، گفته بود: «هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. ما به فعالیت‌های غنی‌سازی خودمان بی هیچ توقفی ادامه می‌دهیم.»

دولت اوباما که می‌خواهد جمهوری اسلامی ایران را، که مظنون به تلاش برای رسیدن به سلاح هسته‌ای است، از طریق تحریم‌های سخت خفه کند، برای رسیدن به هدفش سعی می‌کند که بخش انرژی ایران و مخصوصا نفت را فلج کند.

شماره دوی دولت امریکا تاکید می‌کند: «ایران از درآمدهای بخش انرژی خود برای تامین مالی برنامه هسته‌ایش استفاده می‌کند.» این بخش هدف اصلی دشمنان دولت ایران است. سلاحی که می‌تواند به ضرر دنیا هم تمام شود و جهان را روزانه از چهار میلیون بشکه نفت محروم کند. مساله‌ای که اوپک را که هم‌اکنون تامین‌کننده تقریبا ۴۰ % نیاز جهان است، مجبور خواهد کرد که فقط ۲۰ میلیون بشکه در روز را فراهم کند؛ میزانی که تنها مصرف روزانه ایالات متحده است.

همین قضایا هم قیمت طلای سیاه را شدیدا افزایش داد. چه کسی ریسک این چنین سناریویی را می‌پذیرد؟ با تولیدی برابر با ۴ میلیون بشکه در روز، جمهوری اسلامی ایران چهارمین تولید کننده جهانی نفت است. این کشور به تازگی به جامعه بین‌المللی نسبت به حذف احتمالیش از صحنه انرژی تذکر داد. وزیر نفت ایران، مسعود میرکاظمی که در سال ۲۰۱۱ در راس اپک قرار خواهد گرفت، هشدار داد: «تضمین حفظ تعادل در تامین انرژی بدون ایران معنا ندارد.» احمدی‌نژاد می تواند امریکا را تکان دهد.

* در: اکسپرسیون

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmail

Telegram

ترجمه و ویرایش از ایران در جهان